Mikropolaryzacja Przezczaszkowa

MIKROPOLARYZACJA PRZEZCZASZKOWA (tDCS) jest dość młodą metodą terapii chorych ze schorzeniami neurologicznymi i psychicznymi – stanowi ona lecznicze oddziaływanie stałym prądem elektrycznym o niskim napięciu na komórki mózgu.

Istota tDCS polega na tym, że, prostymi słowami, „pomaga ona neuronom zaprzyjaźnić się ze sobą”, czyli sprzyja tworzeniu się nowych połączeń w mózgu, a więc także uczeniu się, rozwojowi mowy i ruchów w zależności od tego, jaki obszar kory jest stymulowany.

Aparat „Polaris” służący do przeprowadzania zabiegów mikropolaryzacji posiada 6 elektrod: 4 anody i 2 katody. Polaryzacja anodowa stymuluje pewien obszar kory, a katodowa przeciwnie – hamuje, uspokaja. Na przykład, jeśli dziecko ma problemy z mówieniem, możemy ustawić anodę na ośrodek Broca (ośrodek mowy w korze), jeśli dziecko ma porażenie mózgowe – na ośrodek ruchowy. Jednocześnie taki pacjent może być pobudliwy emocjonalnie – w takim razie przy pomocy katody będziemy oddziaływać na układ limbiczny, regulujący emocje. Na tym właśnie polega sens polaryzacji.

Należy rozumieć, że tDCS sama w sobie nie leczy. Całkowicie pozbawione sensu jest odbywanie zabiegów mikropolaryzacji, jeśli po nich siedzi się w ciemnym pokoju. Dziecku problemami poznawczymi równolegle z zabiegami potrzebne są zajęcia rozwojowe, a dziecku z porażeniem mózgowym – ćwiczenia fizyczne. Tylko wtedy zobaczymy postęp w rozwoju funkcji poznawczych lub ruchowych. Proszę wyobrazić sobie, że autystyczne dziecko otrzymało 1000 godzin terapii behawioralnej, a mikropolaryzacja wzmocniła efekt tych zajęć o 20%, a nawet 5% stanowić będzie duży postęp w rozwoju.

Wskazania:

  1. Mikropolaryzacja może być stosowana jako samodzielna metoda lecznicza oraz jako środek optymalizujący w kompleksowym leczeniu różnych schorzeń układu nerwowego u dzieci i dorosłych w dowolnym wieku.
  2. Dziecięce porażenia mózgowe (formy spastyczne, formy hiperkinetyczne, formy móżdżkowe i formy mieszane o różnym stopniu ciężkości);
  3. Opóźnienie rozwoju psychicznego i rozwoju mowy o różnej genezie, alalia motoryczna i sensoryczna;
  4. Odbiorczy ubytek słuchu;
  5. Autyzm i zaburzenia spektrum autystycznego;
  6. Schorzenia naczyniowe mózgu: ostre zaburzenia krążenia mózgowego, zaczynając od 1-2 dni po uszkodzeniu mózgu; skutki ostrych zaburzeń krążenia mózgowego w postaci niedowładów połowiczych, paraparezy, ataksji, afazji, alalii itd.;
  7. Urazy czaszkowo-mózgowe w okresie ostrym (zaczynając od 1-2 dni po uszkodzeniu mózgu) i ich skutki („stan wegetatywny”, niedowłady połowicze, paraparezy, ataksje, afazje, alalie itd.);
  8. Skutki neurologicznych chorób zakaźnych mózgu i rdzenia kręgowego;
  9. Skutki urazów rdzenia kręgowego i kręgosłupa, w tym skutki operacji;
  10. Nerwice i stany nerwicopodobne;
  11. Zaburzenia funkcji wzrokowych (niedowidzenie, oczopląs, zez);
  12. Skolioza różnych stopni.

Przeciwwskazania:

  1. Indywidualna nietolerancja prądu elektrycznego;
  2. Obecność nowotworów złośliwych;
  3. Schorzenia przeziębieniowe i zakaźne;
  4. Wysoka temperatura ciała;
  5. Szczepienia
  6. Obecność ciał obcych w czaszce (na przykład substytut tkanki kostnej) lub kręgosłupie (na przykład dystraktor Harringtona itd.).

REFLEKSOTERAPIA to metoda leczenia, w której wykorzystywane jest oddziaływanie na punkty aktywne biologicznie położone na skórze przy pomocy różnych czynników oddziaływania fizycznego (igły, metal, magnes, wiązka laserowa, pijawka, cygaro piołunowe, kamienie, nasiona, kulki metalowe lub płytki).

Jego skutkiem jest wywołanie ogólnej i miejscowej reakcji organizmu, która prowadzi do przywrócenia równowagi w układzie nerwowym, odpornościowym i hormonalnym, produkcji substancji aktywnych biologicznie, które blokują impulsy sercowe i prowadzą do ustąpienia bólu, rozluźnienia mięśni, usunięcia stresu, normalizacji reakcji ruchowych, wegetatywnych i emocjonalnych w organizmie, regulacji ciśnienia tętniczego.

Znanych jest ponad 600 punktów akupunktury na ciele człowieka. W trakcie seansów leczniczych lekarz może wykorzystywać różną ilość punktów akupunktury, w zależności od charakteru schorzenia i przewidywanego celu terapii igłowej. Kurs leczenia akupunkturą składa się z 10-20 zabiegów trwających po 15-45 minut.

Leczenie przy pomocy refleksotrapii igłowej polega na wprowadzaniu cienkich igieł do akupunktury do określonych punktów na ciele. Jako inne metody oddziaływania w refleksoterapii mogą być stosowane wiązki czerwonego lub podczerwonego lasera, ciepło (cygaro piołunowe), zimno, magnes, prąd elektryczny itd.

Metoda oddziaływania jest praktycznie bezbolesna – w trakcie samego zabiegu nie ma bólu, pewien ból odczuwany jest tylko w momencie ustawiania igieł, następnie pacjent całkowicie się rozluźnia i czasem nawet zasypia.

Wykorzystywane materiały są jednorazowe, co gwarantuje całkowite bezpieczeństwo i minimalizuje odczucie bólu.
Metodyka posiada wiele pozytywnych efektów dla organizmu:

  1. Poprawia krążenie i normalizuje przemianę materii;
  2. Poprawia stan psychiczny: odpręża lub stymuluje, w zależności od tego na jakie punkty oddziaływuje refleksoterapeuta;
  3. Poprawia efekt innych rodzajów leczenia;
  4. Posiada odmładzające działanie na cały organizm;
  5. Ma działanie przeciwbólowe i usuwa obrzęki;
  6. Wzmacnia odporność;
  7. Ma działanie przeciwzapalne;
  8. Normalizuje wydzielanie hormonów.

TERAPIA TLENEM SINGLETOWYM jest nową metodą tlenoterapii opierającą się o stosowanie mieszanek tlenu singletowego.

Tlen singletowy (aktywowany) tworzony jest przy przechodzeniu mieszanki pary wodnej przez aktywator ultrafioletowo-magnetyczny. Stworzenie dodatkowego pola magnetycznego sprzyja aktywizacji tworzenia się związków singletowo-tlenowych, podniesieniu stabilności energetycznej oraz zwiększeniu efektywności czynności terapeutycznej.

W neurologii metoda ta zalecana jest do stosowania przy patologii naczyń mózgu, dystonii wegetatywno-naczyniowej, nerwicach, stanach astenicznych, urazach czaszkowo-mózgowych, porażeniu mózgowym.

Stosowanie tlenu singletowego w leczeniu schorzeń kardiologicznych normalizuje zawartość hemoglobiny, krwinek czerwonych i białych w krwi, a także sprzyja ogólnej poprawie stanu chorych, normalizacji wskaźników ciśnienia tętniczego.

Terapia tlenem singletowych pozytywnie wpływa na stan układu odpornościowego, sprzyjając aktywizacji fagocytozy i obniżeniu napięcia autoimmunologicznego organizmu.

U chorych ze schorzeniami układu oskrzelowo-płucnego stosowanie terapii tlenem singletowym normalizuje fermenty oddechowe, funkcję oddychania zewnętrznego. Istnieją dane wskazujące na to, że metoda ta wzmacnia oddychanie mitochondriów, co prowadzi do normalizacji homeostazy tlenowej.

W naszym Centrum stosujemy terapię tlenem singletowym w kompleksie kursu leczenia chorych na porażenie mózgowe, chorych ze skutkami urazu czaszkowo-mózgowego, u dzieci z opóźnieniem rozwoju psychologicznego i mowy oraz z zaburzeniami spektrum autystycznego. Do przygotowania mieszanki singletowo-tlenowej stosujemy aparat „MIT-S”.